O semáforo de Monte Ventoso, hoxe propiedade municipal, está en ruínas. A súa historia, o seu cometido durante máis de douscentos anos, o traballo desempeñado por case o derradeiro semaforista, meu pai, que con profesionalidade e entrega recibía as visitas de escolares e outros, espontáneas ou non, para lles explicar o desenvolvemento da actividade que alí se realizaba, foi un dos motivos deste artigo. Ademais, a posíbel restauración do observatorio, acaba de ficar plasmada no TFG de Enxeñaría e Deseño Industrial levado a cabo pola filla dunha boa amiga, e aprobado cunha extraordinaria nota. Mais igualmente quere ser esta unha pequena homenaxe a meu pai, que tamén o era de Jorge Dacosta, de Lupe Dacosta, Marta Dacosta e Maite Da Costa López. No meu #termardoleme do suplemento #Nordesía do #diariodeferrol do domingo 17 de marzo.
Capa do romance "Equador" 1.- ARGUMENTO : Luís Bernardo Valença pertence à alta burguesia lisboeta. Seu pai deixa-lhe em herança a posição de sócio principal de uma companhia de navios que fazem diferentes rotas comerciais. Estamos a falar da Companhia Insular de Navegação, encarregada de transportar cargas e passageiros entre a ilha da Madeira, as Canárias, o arquipélago dos Açores e o Cabo Verde. A vida do homem é regalada, despreocupada, entregue ele às reuniões e tertúlias com pessoas da boa sociedade lisboeta. Goza da amizade, por exemplo, de Bernardo de Pindela, conde de Arnoso, o qual faz parte do grupo de “Os Sobreviventes”, justamente em oposição ao de “Os Vencidos da Vida”, de que participava no seu momento Eça de Queiroz. Essa vida nocturna lisboeta de que o Basílio tanto se queixava (falamos do do seu romance O primo Basílio ) por falta de locais onde poder desfrutar, e que nestes se tornava todo o contrário, dispostos a extrair daquela vida capitalina...

Comentarios
Publicar un comentario